we mnie, ze mną się zapomnij...

Wieczorem.

...więc będę ja, on, jakiś pokój w tle, oddech, za nim szelest opadających ubrań. Może słowa, może śmiech na początek. Pod dłonią szorstkość jego krótkich włosów. Na ścianie jakaś reprodukcja, najpierw wyraźna, potem już nie wiem co.

Jego usta, jego palce we mnie z łatwością bez pomocy śliny...

Prośba

Zrób coś, abym rozebrać się mogła jeszcze bardziej
Ostatni listek wstydu już dawno odrzuciłam
I najcieńsze wspomnienie sukienki także zmyłam
I choć kogoś nagiego bardziej ode mnie nagiej
Na pewno mieć nie mogłeś, zrób coś, bym uwierzyła

Zrób coś, abym otworzyć się mogła jeszcze bardziej
Już w ostatni por skóry tak dawno mi wniknąłeś,
Że nie wierzę, iż kiedyś jeszcze nie być tam mogłeś
I choć nie wierzę, by mógł być ktoś bardziej otwarty
Dla Ciebie niż ja jestem, zrób coś, otwórz mnie, rozbierz

Teresa Sobecka (Rafał Wojaczek) z (nieopublikowanego) zbioru Pismo mojemu mężczyźnie

Mam symptom stęsknienia za Twoim językiem...

We mnie tyle miejsc do wykochania, tysiące szczelin dla Twojego języka i ust...

Czas pomyśleć nad przeprowadzką do Bristolu. Małżeństwo "na odległość" to nie szczyt moich marzeń...

zakochana w cichym dotyku
uzależniona od słodkiego smaku ust
uwięziona w odbiciu źrenic
zawieszona na chmurach myśli
omotana czarem
zasnęłam w ramionach
tęsknota ukojona...